گیاه اسکنبیل؛ دارویی برای درمان اندومتریوز

گلوبوزواسپرمی یک ناهنجاری مورفولوژیکی شدید در مردان است که در آن نطفه آکروزوم ندارد یا کمبود دارد.
در مردان مبتلا، سطح بالایی از آسیب به ماده ژنتیکی و بسته‌بندی غیر طبیعی آن گزارش شده است. این نقایص به عنوان علل اصلی ناباروری در مبتلایان در نظر گرفته می‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌شود. به منظور بررسی ساختار کروماتین در مردان نابارور مبتلا به گلوبوزواسپرمی، دکتر نصر اصفهانی، دکتر مرضیه تولایی، نسیم اسکندری و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، به بررسی نظام‌‌‌‌‌مند 77 مقاله در خصوص کمبود پروتامین، آسیب به ماده ژنتیکی و آنوپلوئیدی در این افراد که بین سال‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌های 1971 تا 2017 منتشر شده بود، پرداختند.
یافته‌‌‌‌‌های حاصل از جمع بندی این داده‌‌‌‌‌ها که در قالب یک مقاله مروری در مجله دانشگاه علوم پزشکی اراک به چاپ رسیده است، نشان داد، متوسط آسیب ماده ژنتیکی و نقص پروتامین به طور معناداری در مردان نابارور مبتلا به گلوبوزواسپرمی در مقایسه با مردان بارور بالاتر است. با این وجود نتایج متناقضی در رابطه با آنوپلوئیدی کروموزومی در مبتلایان به گلوبوزواسپرمی در بین مطالعات وجود داشت.
در مردان نابارور مبتلا به گلوبوزواسپرمی علاوه بر تشکیل غیرطبیعی آکروزوم که مهمترین علت ناکارامدی در لقاح است، میزان بالای آسیب ماده ژنتیکی و مشکلات بسته‌بندی کروماتین نیز در ناباروری مؤثر است؛ به همین دلیل تجویز آنتی‌اکسیدان پیش از استفاده از روش درمانی تزریق نطفه در سیتوپلاسم تخمک، برای کاهش آسیب کروماتین و افزایش شانس موفقیت در درمان پیشنهاد می‌‌‌‌‌شود.

 

آیا اسید‌های چرب اشباع و ترانس بر ناباروری و تغییرات هورمونی موثر است؟
عدم تعادل در دریافت انرژی و مصرف آن و افزایش نسبت انرژی دریافتی منجر به به افزایش توده چربی در قسمت‌های مختلف بدن می‌شود.
هرچند رابطه منفی افزایش وزن و اسید‌های چرب نامطلوب رژیم غذایی مانند ترانس و اشباع با ناباروری ثابت شده، ساز و کار دقیق حد واسط این اثر نامطلوب مشخص نشده است. به نظر می‌رسد بخشی از این رابطه با بررسی تغییرات بیان ژن‌ها در بافت چربی قابل توجیه باشد؛ با همین هدف، دکتر علیرضاعلیزاده، سولماز مولایی، دکتر عبدالحسین شاهوردی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، به بررسی تغییرات بیان ژن‌های دخیل در مسیر متابولیسم استروئید‌ها با در نظر گرفتن مصرف چربی در رژیم غذایی پرداختند.
نتایج این پژوهش که در مجله بین المللی Andrologia به چاپ رسیده است، نشان داد، بیان ۱۷β HSD۵ و ۱۷β HSD۳ که در متابولیسم آندروژن‌ها (هورمون‌های جنسی مردانه) مؤثر هستند تغییری نمی‌کند، در حالی که بیان ۱۷β HSD۷ و ۱۷β HSD۱۲ که در متابولیسم استروژن‌ها (هورمون‌های جنسی زنانه) مؤثر هستند به طور معنی داری افزایش می‌یابد؛ این یافته بدان معنی است که اسید‌های چرب اشباع و ترانس رژیم غذایی در تغییر جهت متابولیسم به سمت تولید استروژن مؤثر بوده و تاثیری بر متابولیسم آندروژن ندارد. بررسی ویژگی‌های ظاهری و تغییرات هورمونی یافته فوق را تأیید کرد.
یافته‌های این پژوهش نشان داد، بخشی از اثرات مخرب اسید‌های چرب اشباع و ترانس رژیم غذایی بر خصوصیات نطفه، با تأثیر بر بیان ژن‌های مربوط به متابولیسم استروئید‌ها قابل توجیه است.

 

هیدروکسید سدیم یا سدیم دودسیل سولفات، کدام یک برای سلول زدایی از بافت تخمدان مناسب‌تر است؟
تلاش‌های بسیاری برای به‌دست آوردن فولیکول بالغ از بافت منجمد شده یا بافت اصلی تخمدان، به خصوص در بیماران مبتلا به اختلال تخمدان، صورت گرفته و روش‌های عملی در این خصوص ایجاد شده است.
مهندسی بافت یکی از روش‌هایی است که می‌تواند در بازگرداندن عملکرد بافت و باروری فرد مبتلا مفید و مؤثر باشد. یکی از روش‌های مهندسی بافت، حذف سلول از تخمدان و ایجاد یک داربست بدون سلول از آن است؛ از این داربست می‌توان برای انتقال فولیکول‌های فرد بیمار و ایجاد یک محیط مناسب برای بلوغ فولیکول‌ها استفاده کرد.
به منظور مقایسه اثر سدیم دودسیل سولفات و هیدروکسید سدیم در حذف سلول‌های بافت تخمدان و ایجاد یک داربست مناسب، فریده عیوض‌خانی، دکتر روح‌الله فتحی، دکتر مجتبی رضازاده و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، مطالعه‌ای را طراحی کردند که طی آن با استفاده از دو محلول یادشده سلول‌ها از بافت تخمدان موش، گوسفند و انسان حذف شدند. سپس ارزیابی‌های آزمایشگاهی برای تمام گروه‌ها انجام شد. در نهایت سلول‌های تخمدان موش به داربست به‌دست آمده از تخمدان انسان انتقال یافت و به همان موش پیوند زده شد.
نتایج این پژوهش که در مجله بین المللی Materials Science and Engineering C به چاپ رسیده است، نشان داد، اگر چه هر دو محلول به طور موفق سلول‌ها را حذف و عوامل کلیدی را حفظ کردند، اما فعالیت سلول‌های انتقال یافته به داربست‌های حاصل از تخمدان گوسفند و انسان، پس از ۷۲ ساعت، در گروه‌های تیمار شده با هیدروکسید سدیم به شکل معنی داری بهتر از گروه‌های تیمار شده با سدیم دودسیل سولفات بود. علاوه بر این، در نمونه‌های انسانی تیمار شده با هیدروکسید سدیم، ارتباط سلول‌های مکعبی مشاهده شد که نشان‌دهنده بازسازی فولیکولی است.
نتایج این مطالعه نشان داد، هیدروکسید سدیم در مقایسه با سدیم دودسیل سولفات گزینه مناسب تری برای حذف سلولی بافت تخمدان بوده، از بازسازی فولیکولی بهتر حمایت می‌کند. این یافته ارزشمند می‌تواند در ایجاد داربست‌های بهینه مؤثر باشد.