استخراج نانو بلورهای سلولز از ضایعات پنبه

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما، زخم‌ها پدیده‌های دردناک پوستی هستند که ازخراشیدن، پاره شدن، بریده شدن و یا سوراخ شدن پوست ناشی می‌شوند. بهبود زخم‌ها بسته به شرایط بدنی و محیطی ممکن است از چند روز تا چندهفته به طول انجامد، طولانی شدن فرآیند بهبود زخم می‌تواند منجر به ورود میکروب‌ها به بدن و بروز بیماری‌های گوناگونی شود. در سال‌های اخیر، محققان به دنبال تولید نانوساختار‌هایی برای افزایش سرعت التیام زخم بوده اند.
احمد هیوه چی، دانشجوی مقطع دکتری مهندسی نساجی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ضایعات پنبه را یک منبع غنی برای استخراج سلولزخواند و افزود: خواص مکانیکی و بیولوژیکی نانوبلور‌های سلولز در سال‌های اخیر مورد توجه محققان زیادی قرارگرفته است. ولی سؤالی که همچنان به آن پاسخ داده نشده، این است که آیا این نانو ذرات برای رشد سلول مناسب هستند؟ در این تحقیق، نانوبلور‌های سلولز استخراج شده از ضایعات پنبه ترکمن صحرا در بستر نانوالیاف ژلاتین قرار داده شد و توانایی رشد سلول‌های فیبروبلاست بر روی آن‌ها مورد بررسی قرار گرفت.
هیوه چی در خصوص ضرورت انجام این طرح تصریح کرد: روش الکتروریسی و تولید نانوالیاف یکی از مهم‌ترین و ساده‌ترین روش‌ها برای تولید داربست‌های سه بعدی ترمیم زخم به شمار می‌رود. خواص مکانیکی نانوالیاف تولیدی یکی از چالش‌های مهم در ترمیم زخم واستخوان است، در این مقاله سعی شده از یک نانوذره طبیعی جهت افزایش خواص مکانیکی بدون تغییر در خواص بیولوژیکی نانوالیاف الکتروریسی شده، استفاده شود.
به گفته این محقق، دراین مقاله از آزمون‌های مختلف میکروسکوپی از جمله میکروسکوپ الکترونی روبشی، عبوری و میکروسکوپ نیروی اتمی و میکروسکوپ فلورسنت، آزمون‌های طیف سنجی، آزمون‌های مکانیکی، آزمون‌های تخریب پذیری و آزمون‌های زیستی برای بررسی کارایی زخم پوش‌های تولیدشده استفاده شده است.
براساس نتایج به دست آمده از آزمون‌های انجام شده، می‌توان دریافت که اضافه کردن مقدار ۵ درصد نانوذرات سلولز به نانوالیاف الکتروریسی شده ژلاتین، بهترین شرایط مکانیکی را ایجاد می‌کند؛ از سوی دیگر نانوبلور‌های سلولز منجر به بهبود خاصیت زیست تخریب پذیری نیز می‌شود. در نهایت نتایج آزمون‌های رشد و تکثیر سلولی بیانگر این مطلب است که اضافه کردن نانوبلور‌های سلولز بر روی داربست ژلاتینی هیچ گونه سمیتی را ایجاد نمی‌کند.
این محقق یادآور شد: ترکمن صحرا در روزگاران نه چندان دور، یکی ازمهم‌ترین قطب‌های تولید پنبه بود تا حدی که از آن به عنوان طلای سفید یاد می‌کردند. ولی امروزه به دلیل سیاست‌های نه چندان درست، تمایل به کشت این محصول در منطقه استان گلستان کم شده است.
این پژوهش حاصل همکاری احمد هیوه چی- دانشجوی مقطع دکتری دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دکتر سید هژیر بهرامی- عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر و دکتر رونالد سیگل- عضو هیات علمی دانشگاه مینه سوتای آمریکا است. نتایج این پژوهش در مجله International Journal of Biological Macromolecules به چاپ رسیده است.